Dokumentacja technik obróbki srebra i złota w Polsce. Od średniowiecznych warsztatu złotniczych po współczesne atelier jubilerskie.
Materiały poświęcone historii i technikom złotnictwa polskiego, opracowane na podstawie dostępnych źródeł historycznych i dokumentacji rzemieślniczej.
Przegląd tradycyjnych i współczesnych metod pracy ze srebrem stosowanych przez polskich rzemieślników. Kucie, filigran, granulacja i inne techniki zdobnicze.
Czytaj artykuł →
Od wczesnośredniowiecznych wyrobów złotniczych po rozkwit krakowskich i gdańskich warsztatów. Znaczenie cechów rzemieślniczych w kształtowaniu tradycji jubilerskiej.
Czytaj artykuł →
Aktualna kondycja polskiego rzemiosła jubilerskiego. Pracownie artystyczne, szkoły złotnicze, targi branżowe i stowarzyszenia zrzeszające współczesnych jubilerów.
Czytaj artykuł →
Polskie złotnictwo kształtowało się przez stulecia pod wpływem wzorców z Zachodu Europy, jednocześnie wypracowując własny idiom formalny. Warsztaty krakowskie, gdańskie i poznańskie pozostawiły po sobie znaczący zasób obiektów, które dziś można oglądać w zbiorach muzealnych.
Techniki takie jak filigran, granulacja i niello były znane polskim złotnikom już od późnego średniowiecza. Ich zastosowanie dokumentują zarówno wyroby sakralne, jak i biżuteria świecka przechowywana w kolekcjach publicznych.
Kucie, walcowanie, odlewanie, filigran, granulacja, emalierstwo, niello. Opis narzędzi i procesów stosowanych w tradycyjnych warsztatach.
Organizacja rzemiosła złotniczego w Polsce od średniowiecza. Cechy, statuty cechowe, system mistrzów i czeladników.
Systemy oznaczania próby metali szlachetnych w Polsce. Historia urzędów probierczych i współczesne regulacje prawne dotyczące wyrobów jubilerskich.
Kielichy, monstrancje, relikwiarze i inne przedmioty liturgiczne jako szczególna kategoria polskiego złotnictwa artystycznego.
Polska biżuteria świecka na przestrzeni wieków. Charakterystyczne motywy zdobnicze, materiały i zmieniające się kanony estetyczne.
Szkoły jubilerskie, programy nauczania i ścieżki kształcenia zawodowego w rzemiośle złotniczo-jubilerskim w Polsce.
Każdy mistrz złotniczy posiadał własny znak imienny wybijany na wyrobach. Znaki te, obok cechowych sygnatur probierczych, pozwalają dziś identyfikować proweniencję zabytkowych przedmiotów.
Wzory na mosiężnych płytkach, stanowiące matryce do wybijania znaków, zachowały się w zbiorach muzealnych. Ich analiza dostarcza informacji o warsztatach działających w konkretnych ośrodkach miejskich.
